Lithuanian version
 
 
WIERZBA BIAŁA
Salix alba L.
Rodzina wierzbowatych (Salicaeae)

[ powrót ]

CHARAKTERYSTYKA

Drzewo wysokośći 6 – 10 m. Korona drzewa dość szeroka. Kora na łodygie i gałęziach młodych drzew jest równa szaro zielonawa, u starszych drzew pociemnieje, stłuje się. Obrane drewno równe, podczerwieniałe. Flancy szare lub na wierzchołku u pączków, owłosione, dość grube, zielonawe, żółtawo brązowe lub brązowe. Pączki grube, zwłaszcza kwiatowe, rude, długość do 5 mm, szerokość do 3 mm, łyse, jajokształtne, spłaczczanymi wierzchołkami. Przylistki najczęszćiej nerkokształtne, długość 4 – 7 mm, spadają. Liśćie z ogonkami różnych wymiarów i form. Blaszka liśćia podłużna, szeroko elipsowa, długość 5 –18 cm, szerokość – 3 – 8 cm, równymi lub nierównie zębastymi bokami.Młode liśćie owłosione, wierzchnia strona starych liśći szarawo zielona, dolna trochę owłosiona lub filcowo biaława. Średnia żyła na dolnej cześći bardzo wyraźna. Bazie wyrastają przed pękaniem liśći. Bazie męskie jajokształtne, długość 5 – 6 cm, średnica do 2 cm. U ich podogi są małe liśćie. Bazie żenskie są krótkoogonowe, cylindrowe, w czasie kwitnięcia długośći do 6 cm, a po dojrzeniu owoców – do długośći 10 cm. Przykwiatki lancetowe, brązowe, czarnymi wierzchołkami, owłosione. Owoce dojrzewają w maju.

KWITNIĘCIE

Kwitnie w kwietniu.

ROZPOWSZECHNIENIE SIĘ

Rośnie w Europie, w Azji i w Ameryce północnej. Rośnie w porębach i w młoddnikach, rozpowszechniony we wilgotnych miejscach, w łąkach, na brzegach, w zagrodach.

SUROWIEC

Kora obierana od trzy – czterioletnich gałęzi i łodyg wiosną ( w marcu i w początku kwietnia), kiedy jest odskoczona od drewna. W początku wysuszywana w dobrze wentylowanym pomieszczeniu, za tem w suszarce, w nizkiej temperaturze. Wysuszona kora nie ma zapachu i jest gorzką. 

ZWIĄZKI CHEMICZNE

Kora skupuje garbniki, fenolglikozydy ( do 10%), których podstawą są salicyna, materiały barwiające, flawony, witamina C.

DZIAŁANIE

Kora zmniejsza gorączkę, ma oddziaływanie przeciwreumatyczne, leczy katar, powstrzymuje krwawienie, zachęca wyróżnienie się moczy i żółci, polepsza działalność kanali żółciowych.

[ powrót ]