[ powrót ]

CHARAKTERYSTYKA

Wieloroczna trawiana roślina wysokośći 60 – 120 cm, pokryta krótkimi, gęstymi, przytulonymi włoskami.Kłącze krótkie, korzeń pieniowa, rozgałęziona. Łodygi proste, w wierzchniej częśći rozgałęzione, graniaste, liściaste. Na podstawie łodygi liśćie długoogonowe, 2 – 3 razy porąbane pierzasto. W stronę wierzchołku ogonki krótsze, liśćie drobniejsze i mniej porąbane, a na wierzchołku całe i drobna. Cząstki liśći podłużne, tępe, całe lub zębaste. Kwiatostany około 3 mm średnicy, schylone, kulkowe, złożone na krótkich gałęziach do kiśći jednogałęziowych, którę zestawiają miotełki. Wszystkie kwiaty rurokształtne, żółte, drobne, niemają kieliszków. Owoce – brązowawe, podłużne, zaostrzone niełupki. 1000 owoców ważą około 0,1 g.

KWITNIĘCIE

Kwitnie w lipcu i sierpniu.

ROZPOWSZECHNIENIE SIĘ

Rośnie w suchych glebach, szeroko rozpowszechniony w Europie, w Azji, w Ameryce północnej.

SUROWIEC

Trawa piołuna pobierana w lipcu. To nie dłuższe niż 25 cm, kwiatowe i liśćiowe łodygi. Mocny zapach, charakterystyczny dla piołuna (szczególnie mocny po potrzeniu surowca). Bardzo gorzki.

ZWIĄZKI CHEMICZNE

Podstawa rośliny – olejek lotny (absyntol), którego jest około 0,2 – 1,5%. Nie więcej jak 40% oleju – to tleniowe związki bicyklicznych terpenów α i β tujony, tujol (alkohol tuila), monocykliczny terpen felandren, bicykliczny seskwiterpen kadinen. Też pośiada gorycz absyntyna, anabsyntyna, pinen, β kariofilen, γ sepinen, bizabolen, chamazulenogen, alkohol tuila, estery kwasów ocetu, waleriany i palmitinu, prochamazulenogen, kwasy bursztynowe i jabłkowe. Z powodu azulenów olejek lotny piołuna jest zielono niebieski.

DZIAŁANIE

To jest zwykły poprawiający potrawienie i zachęcający apetyt gorycz, używany przy chorobach wątroby i pęcherzyku żółciowego. Piołun poprawia działalność żołądka, zachęca i przedłuża wydzielienie się soku żołądkowego, powiększa kwasotę, polepsza apetyt, zachęca wydzielienie się moczy.